የፎርድ ፋውንዴሽን

ሶስት ዓለማት በዙሪያቸው, ይህን አነስተኛውን ዓለም ይይዛሉ እና ይደግፋሉ, ይህም ዝቅተኛውና የሶስቱ ድስ ይባላል.

-ከዞዲያክ.

መጽሐፍ

WORD

ጥራዝ. 6 ማርች, 1908. ቁ 6

የቅጂ መብት, 1908, በ HW PERCIVAL.

እውቀትን በማዳበር.

IV.

(ቀጠለ.)

ስለራሱ እና የሁሉም ነገር ጠንቅቆ የሚያውጅ ፣ አንድ ሰው አካላዊ እውቀት ሲኖረው ወደዚህ እውቀት መምጣት አለበት ፣ ወደ ሥጋዊ አካሉ ህገ-መንግስት ከሚገቡት ሁሉ ራሱን መለየት አለበት። ለብዙዎች ይህ ቀላል ሥራ አይደለም ፣ ግን ለስራው ዝግጁ ከሆነ ተፈጥሮ መንገዱን ይሰጣቸዋል ፡፡ እውቀት የሚቀርበው በተከታታይ ህልሞች እና ምኞቶች እና ከእነሱ ነፃ በመውጣት ነው ፡፡ ሰው በሚያልፈው በእያንዳንዱ ዓለም ውስጥ በእዚያ ዓለም መንፈስ ይታለባል እናም በሕልሞቹ ውስጥ ይኖራል ፡፡ ከእነዚህ ውስጥ እርሱ ከእንቅልፉ የሚነቃው በሚቀጥለውም በዓለም ተመሳሳይ ሁኔታ ሂደት ለማለፍ ብቻ ነው። ብዙ ሰዎች ዓለም ማለፍ አለባቸው ፣ ብዙ ራዕዮች እና ምኞቶች ተገንዝበዋል እና ኖረዋል ፣ የሰው ልጅ እራሱን ፣ እኔ-እኔ ነኝ ብሎ የሚጠራው ንቃተ-ህሊና በራሱ የትውልድ አገሩ እራሱን አግኝቶ እራሱን እና ያንን ዓለም በተሻለ ደረጃ ማወቅ አሁን በዚህ አካላዊ ዓለም ውስጥ እራሱን ከሚያውቀው በላይ ነው። ብዙውን ጊዜ ዕውቀት ተብሎ የሚጠራው የአንዱ ክፍል እውቀት ብቻ ነው እናም ልጅን ከሚያውቀው ሰው ጋር ሲነፃፀር እንደ ልጅ እውቀት የእውቀት ዓለም ነው።

ያ ሰው ራሱን የጠራው ይህ ነገር የሚኖርበት የዓለም ጉዳይ የሆነ መሳሪያ አለው ፡፡ ሰው በዓለም ሁሉ ውስጥ እንዲኖር ብዙ ዓለማት ያሉ ብዙ አካላት ሊኖሩት ይገባል ፣ እያንዳንዱ አካል በዓለም ካለው እና ካለው ነገር ጋር የሚገናኝበት እያንዳንዱ አካል ካለበት ዓለም ጋር መገናኘት ይችላል ፣ በዚያውም ዓለም ውስጥ ይሠራል ፡፡ ያ ዓለም ምላሽ እንዲሰጥ ያድርጉ።

እስትንፋስ (♋︎) ለረጅም ጊዜ በማስገደድ ራሱን በራሱ የሕይወት አካል (♌︎) አቅርቧል ፣ የቅርጽ አካል (♍︎) ተገንብቷል ፤ ሕይወት በአፈፃፀም እና ስለ ቅርጹ ተወስ thusል ፣ ስለሆነም አካላዊ አካል (♎︎) ፣ ሆኗል። እስትንፋሱ በተሠራው ሥጋዊ አካል በኩል ፣ በቅርጽ እና በህይወት ፣ ምኞት (♏︎) በግልጽ ይታያል ፣ ከሥጋዊ አካል ጋር በአእምሮ መገናኘት ፣ አስተሳሰብ (♐︎) ይዘጋጃል። የአስተሳሰብ ኃይል ሰውን ከስር ዓለማት የሚለየው እና በሀሳቡም ከሌሎች ጋር አብሮ መሥራት አለበት ፡፡

ሰው ፣ አእምሮ ፣ ከሳንስክሪት ማኑስ ፣ በመሠረቱ የሚያስብ አካል ነው። ሰው አስብ ነው ፣ እውቀት የእሱ ነገር ነው ፣ እርሱም ያውቅ ዘንድ ያስባል ፡፡ አስተማሪው ፣ መና ፣ በራሱ ተፈጥሮ ዓለም ውስጥ ያውቃል ፣ ግን በዚያ ዓለም ውስጥ ለእራሱ ተመሳሳይ ተፈጥሮ ያለውን ብቻ ያውቃል። ሰው ፣ መና ፣ አእምሮ (አእምሮ) ፣ እንደ ሥጋዊ አካል (form) ፣ ወይም የሥጋ ፍላጎት (♍︎ – ♏︎) ፣ ወይም የህይወት አስተሳሰብ ጉዳይ ተመሳሳይ አይደለም (♌︎) –♐︎) ፡፡ አስተሳሰቡ የጉዳዩ ጉዳይ ነው (ይህንን ከፍ ያለ ጉዳይ ብለን የምንጠራው ከሆነ) የትንፋሽ-ግለሰባዊ ተፈጥሮ (♋︎ – ♑︎)። እንደዚያም ሊሆን የሚችለው ከትንፋሽ ዓለም በመንፈሳዊ እስትንፋስ-ግለሰባዊነት ፣ ከዝቅተኛው ዓለማት ሲለቀቁ ፣ እና እራሳቸውን ከእነሱ ጋር ሊያዛምዳቸው በሚችለው ደረጃ ያውቃሉ ፣ ነገር ግን በእራሱ ዓለም ዝቅተኛውን ዓለም ማወቅ አይችሉም ፡፡ እና የእነሱ አስተሳሰብ። በመንፈሳዊው የእውቀት ዓለም ውስጥ ያሉትን እሳቤዎች እና ዓለማት ለማወቅ ፣ ሰብሳቢው ፣ ሰው ፣ የሚኖርበት እና ከእያንዳንዱ ዓለማት ጋር መገናኘት የሚኖርባቸው አካላት ሊኖሩት ይገባል ፣ እና በእነዚህ አካላት አማካኝነት ዓለማውያን ሊያስተምሯቸው የሚችሏቸውን ሁሉ ይማራሉ። . በዚህ ምክንያት ፣ ሰው ፣ አስተሳሰቡ ፣ ዛሬ በዚህ ዓለም ውስጥ በሚኖር በሥጋዊ አካል እራሱ ያገኛል ፡፡ ሕይወት እያንዳንዱ የብዙ ዓለም እሱን ሊያስተምረው እስከሚችል ድረስ አእምሮ ከሥጋ በኋላ ሕይወት ይመጣል ፡፡ ከዚያም የታችኛው ዓለም በእርሱ ላይ ከፈጠሩት እስራት ነፃ ይወጣል ፡፡ እሱ አሁንም በዓለም ሁሉ ውስጥ ቢኖርም ነፃ ይሆናል ፡፡ በነጻ-ሰው እና በባሪያ-ሰው ወይም በባሪያው መካከል ያለው ልዩነት ይህ ባርያ ወይም የባሪያ-ሰው-ሰው ባለማወቅ ፣ የመከራን እና የነፃነት መንገዱን ሳያስታውቅ በባህሪው እስከሚነቃበት ድረስ ባሪያ ሆኖ የሚቆይ መሆኑ ነው ፡፡ የእሱ ባርያ እና ወደ ነፃ አውጪው መንገድ ለመግባት የሚወስን ነው ፡፡ በሌላ በኩል ፣ ነፃ-ሰው በእውቀቱ ዓለም ውስጥ ነው ፣ ምንም እንኳ ቢኖር እና ቢሠራም በሁሉም የታችኛው ዓለም ውስጥ ቢሠራም አልተታለለም ፣ የእውቀት ብርሃን ዓለሞችን ያበራልና። በሥጋዊ አካሉ ውስጥ በሚኖርበት ጊዜ በሥጋዊው ዓለም እና በእሱ እና በእውቀቱ ዓለም መካከል በሚገኙት ዓለም ዓለሞች (ህልሞች) ውስጥ ያያል ፣ እናም አንዱ ለሌላው አይሳሳትም ፡፡ መንገዶች ሁሉ በእርሱ ይታያሉ ፣ ግን በእውቀት ብርሃን ይሄዳል። ወንዶች ባሮች ናቸው እና ወደ የእውቀት ዓለም የሚወስደውን መንገድ ወዲያውኑ ማስተዋል አይችሉም ፣ ግን ዓለምን ማየት እንደጀመሩ የአለምን ነገሮች ሁሉ ያውቃሉ ብለው ያስባሉ ፡፡

ወደ ሕፃኑ ሰውነት ስንገባ ፣ ትምህርታችን የሚጀምረው ለዓለም መጀመሪያ በተሰጠ ዕውቅናችን ሲሆን እንደ ገና ሕፃናት እስኪያወጣን ድረስ እስከ ሥጋዊው ህይወት መጨረሻ ድረስ ይቀጥላል። በህይወት ዘመን አንድ ልጅ በትምህርት ቤት-ቀን ውስጥ በአንዱ እንደሚማረው በአዕምሮው የሚማረው ፡፡ ልጁ ወደ ት / ቤት ገብቶ መምህሩ የሚናገረውን ልክ እንደ እውነት ይቀበላል። አእምሮ ወደ ሥጋዊ አካሉ ይገባል እና ልክ የስሜት ህዋሳት ፣ አስተማሪዎች እንደሚል ፣ እውነተኛ ይቀበላል ፡፡ አስተማሪዎች ግን የተማሩትን ብቻ መናገር ይችላሉ ፡፡ ከተወሰነ ጊዜ በኋላ ፣ በትምህርት ቤት ያለው ልጅ ትምህርቱን አስመልክቶ ለአስተማሪው መጠይቅ ይጀምራል ፣ በኋላ ፣ የአስተማሪነት ችሎታ በበለጠ በበለጠ በሚዳብርበት ጊዜ ፣ ​​የተወሰኑትን ትምህርቶች መተንተን እና እውነታውን ወይም ሐሰተኛነቱን ሊያረጋግጥ ይችላል ፣ ወይም ደግሞ አልፎ አልፎ ከአስተማሪው ይልቅ ወደ ሀሳቦች የበለጠ ይሄዳል።

በልጅ ውስጥ አእምሮ በስሜት ሕዋሳት ይማራል እናም አዕምሮው ልክ ህዋሳት የሚናገረውን ሁሉ ልክ ይቀበላል ፡፡ ሕፃኑ እያደገ ሲሄድ ፣ የስሜት ሕዋሳቱ በበለጠ በበለጠ ያድጋሉ እንዲሁም የዓለም እውቀት ተብሎ ለሚጠራው አእምሮ ይሰጡታል። እናም አእምሮ አእምሮ በመጀመሪያ በሥጋዊ ስሜቶች አማካይነት ወደ ግዑዙ ዓለም እውነት ይነጋል ፡፡ በሥጋዊው ዓለም ውስጥ መኖራቸውን ሲቀጥሉ ስሜቶች በበለጠ በበለሉ እና ዓለም በብዙ ባለቀለም ቅር shapesች እና ምስሎች ታየች። ድምፅ ወደ ጫጫታ ፣ ዜማ እና የሙዚቃ ትርጓሜ ይተረጎማል። የምድር ሽቶዎችና ጣዕሞች የአካባቢያዊን ደስታን ለአእምሮ ያስባሉ ፡፡ ምላስ እና ንክኪ ወደሚመኙት የአዕምሮ ፍላጎቶች እና የስሜት ህዋሳት እውነተኛነት ስሜት ያመጣል። በዚህ መንገድ አእምሮ በመጀመሪያ ዓለም በስሜቶች አማካኝነት ዓለምን ያገኛል-እነዚህ ሁሉ እውነት ናቸው ፣ እነዚህ ነገሮች ብቻ ናቸው ፡፡ ነገር ግን አእምሮው እያሰበ እያለ የስሜት ህዋሳትን አዕምሮ የሚያከናውን እና እውቀትን ለማግኘት የሚጥር ነው። ከዓለም በላይ ፣ ስሜቶች መስጠት አይችሉም። ከዚያ አዕምሮ መጠየቅ ይጀምራል ፡፡ በአሁኑ ጊዜ ይህ የሰው ልጅ ሁኔታ ነው ፡፡

የሳይንስ (ሳይንስ) ወደ የስሜት ህዋሳት (እስቴቶች) ወሰን ያድጋል ፣ ግን እዚያ ካለው የስሜት ህዋሳት ከሚያስተምረው በላይ ለመመርመር ካላሰቡ በስተቀር እዚያ መቆም አለባቸው።

ሀይማኖቶች በተጨማሪ የተገነቡት በስሜት ህዋሳት ላይ ነው ፣ እናም ለእነዚያ አእምሮዎች ፣ ሕፃናት እና ጎልማሳዎች ፣ ስሜታዊ ፍላጎቶች አስተማሪዎች በሚመሩባቸው የተደበደቡትን ጎዳና ለመተው ለማይፈልጉ። ምንም እንኳን መንፈሳዊ እንደሆኑ ቢናገሩም ፣ ሃይማኖቶች በትምህርቶቻቸው እና ትምህርቶቻቸው ፍቅረ ንዋይ ናቸው ፣ ምንም እንኳን ከአካላዊው ሳይንስ የበለጠ በመንፈስ ተመርተዋል ፡፡ ስለዚህ አእምሮ በሁሉም የትምህርት ክፍሎች መምህራን በህይወት ይታለላል ፡፡

አእምሮ በብልህነት አስተሳሰብ ከእውቀት ስሜት ነፃ ሊሆን አይችልም ፡፡ ከብዙ ጀብዱዎች እና ቀውሶች በኋላ ፣ የሰው ልጅ የዓለምን እውነተኝነት እና በጣም ተጨምሮ ያሰኘውን የስሜት ሕዋሳት መጠራጠር ይጀምራል። እውቀት ተብሎ የሚጠራው በእውነቱ እውነተኛ እውቀት አለመሆኑን ይማራል ፣ ከጥርጣሬ በላይ ነው ብሎ ያሰበው ነገር ብዙውን ጊዜ እምነት የሚጣልበት ነው። የሰው ልጅ ተስፋ መቁረጥ እና አፍራሽ አመለካከት ሊኖረው አይገባም ምክንያቱም እውቀት የሚባሉት ሁሉ እንደ ህጻን መጫወቻ ናቸው ፣ እሱ ያውቃሉ የሚሉት እንደ ልጆች ሱቅ እና ወታደር እንደሆኑ ፣ ተረቶችን ​​መጥቀስ እና ነፋሱ እንዴት እንደሚነፍስ እርስ በእርስ ሲያብራራ ፡፡ አንፀባራቂ እና ለምን እንደ ሆነ እና እንዴት ፣ ልጆቹ ወደ ዓለም እንዴት እንደ መጡ ፡፡

አንድ ሰው በዚህ የሥልጠና ደረጃ ፣ ገና ሕፃንነቱን ማስታወስ ይኖርበታል ፣ እንዴት እሱ እንዲሁ አሁን የአካላዊውን ዓለም እውን እንደሆነ ያምንበት? በዚያን ጊዜ ግዑዙ ዓለም ትክክል ያልሆነ መስሎ የታየበት ምክንያት በዚያን ጊዜ ከሥጋዊ አካሉ የስሜት ሕዋሳት ጋር በደንብ የተዋወቀ ባለመሆኑ አለም ለእሱ እንግዳ ስፍራ ነበር ፡፡ ነገር ግን አእምሮው ከስሜት ህዋሳቶች ጋር እንደሚሰራ እና እንደዚሁም አለም ቀስ በቀስ እውነተኛ ሆኖ ታየ። አሁን ግን የስሜት ሕዋሶቹን ካሳደገው ወደ ተመሳሳይ አውሮፕላን ደርሷል ፣ ግን በሕፃንነቱ ከተውት ተቃራኒ ነው ፡፡ ወደ ዓለም እውነታ እንደወጣ አሁን እሱ ከእሱ እያደገ ነው። በዚህ ደረጃ ፣ ሰው በመጀመሪያ ዓለም ዓለም ትክክል እንዳልሆነ ያመነበት ፣ ከዚያም እውነተኛ ፣ እና አሁን ባለበት አለመሆኑን እንዳመነበት ፣ ሰው አሁን ባለው አለመታመን ውስጥ ያለውን እውነታ እንደገና ማየት ይችላል ብሎ ሊያስብ ይችላል ፡፡ እነዚህ ደረጃዎች አእምሮን ከአንዱ ዓለም ወደ ሌላው የሚለማመዱ ደረጃዎች ናቸው ፣ እንደገና ለመርሳት ብቻ እና በመጪም ሆነ በሂደት ሁሉም ዓለሞች እስኪያልፍ ድረስ እንደገና ማግኘት ይችላሉ ፡፡ አካላዊ ስሜቶች በሚበዙበት ጊዜ እሱ ወደ የዚህ ዓለም መግቢያ እና እርግጠኛ የማያውቀው ወደ ሌላ አውሮፕላን ወይም ዓለም መግቢያ ላይ ነው ፡፡ ይህ እውነታ ከተረዳ በኋላ ሕይወት አዲስን ያስገኛል ምክንያቱም ሰው ፣ አዕምሮው ፣ አሳቢው ፣ ሁሉንም ነገር ለማወቅ ስለተወሰነ ነው ፡፡ ለአእምሮ ፣ ድንቁርና (መጥፎነት) ሥቃይ ነው ፤ ማድረግ እና ማወቅ የሕልውናው ተፈጥሮ እና ፍጻሜው ነው።

ሰው ሥጋዊ አካሉን ለመተው ወይም በፍርሃት ተውጦ እሱን ለማስገኘት ይሞክራል ፣ ወይም የማይታዩ ነገሮችን ማየት ወደሚችል በጨለማ ክፍል ውስጥ ለመቀመጥ ወይም በከዋክብት አለም ውስጥ ስፖርት ለመጫወት የከዋክብት አካላትን ለማዳበር? ማንኛውም ወይም ሁሉም እነዚህ ልምምዶች ሊታለሉ እና ውጤቶችም ሊገኙ ይችላሉ ፣ ነገር ግን እንደዚህ ያሉ ልምዶች ከእውቀት አለም ብቻ ይርቃሉ እናም አዕምሮ ያለፍላጎት እንዲባዝን ያደርጉታል ፣ ማን እንደ ሆነ እና የት እንደ ሆነ ከመቼውም የበለጠ እርግጠኛ አይሆንም ፡፡ ፣ እና እውነታውን ከእውነተኛ ለመለየት እንዳይችል ያድርጉት።

አዕምሮ እራሱን ማን እንደ ሆነ እና ምን እንደሆነ እንዲሁም የአለም አለመጣጣም እና የአካላዊ ስሜቶቹ ውስንነት በእሱ ላይ ብቅ እያለ እራሱ እራሱ አስተማሪ ይሆናል ፡፡ የስሜት ሕዋሳት ብርሃን ስለወደቀ መጀመሪያ ላይ ሁሉም ጨለማ እንደነበረ ይመስላል። ሰው አሁን በጨለማ ውስጥ አለ ፡፡ መንገዱን ከጨለማው ለማንጻት ከመቻል በፊት የራሱን ብርሃን ማግኘት አለበት።

በዚህ ጨለማ ውስጥ ሰው የገዛ የራሱን ብርሃን አየ ፡፡ በአለም አለመመጣጠን ፣ የእርሱ ብርሃን እንደ ማናቸውም የማሰብ ችሎታ ያላቸው ነገሮች ፣ ወይም የእውቀት ስሜቶች ሁሉ ለሰውነት እውን ሆኖ ታይቷል። የስሜት ሕዋሳቱ ሰው ብርሃኑ ልክ እንደ ተርጓሚዎቹ እንደ ሌሎቹ ነገሮች ሁሉ ትክክል እንዳልሆነ እንዲመለከት ያስተምራሉ። ነገር ግን በሁሉም እውነታዎች መካከል ፣ የሰው ብርሃን ያልተለወጠው ከእርሱ ጋር የሚቆይ ብቻ ነው ፡፡ እሱ የስሜት ሕዋሳትን ማወቅ የቻለው በእዚያ ብርሃን ነው። በብርሃን እሱ ብቻ የእውቀቱን አነስተኛነት ማወቅ ይችላል። በብርሃን እሱ ከንቱ ነገሮችን ማወቅ ይችላል ፤ በብርሃን እርሱ በጨለማ ውስጥ እንዳለ እና ራሱን በጨለማ ውስጥ መገንዘብ ይችላል። እሱ አሁን የተገነዘበው ብርሃን በሕይወቱ ውስጥ ባሳለፋቸው ልምዶች ሁሉ ያገኘውን ብቸኛው እውነተኛ እውቀት ነው ፡፡ ይህ ብርሃን በማንኛውም ጊዜ እሱ እርግጠኛ መሆኑን የሚያረጋግጥ ነው ፡፡ ይህ ብርሃን ራሱ ነው ፡፡ ይህ እውቀት ፣ ይህ ብርሃን ፣ ራሱ ፣ እሱ ንቃተ ህሊና መሆኑን እና እራሱን እስከሚያውቅበት ደረጃ ድረስ ነው። እርሱ የመጀመሪያው ብርሃን ነው እርሱ ራሱን እንደ ንፁህ ብርሃን አድርጎ እንደሚመለከት። እርሱ እርሱ የእውነት ብርሃን እርሱ ቢሆንም እርሱ በእራሱ በዚህ ዓለም ሁሉ መንገዱን ያበራል - እርሱ እርሱ የእውቀት ብርሃን መሆኑን ቢያውቅ ነው።

በመጀመሪያ ይህ በብርሃን ሙሉነት ወደ መረዳቱ ላይ መምጣት ላይችል ይችላል ፣ ግን ከጊዜ በኋላ ይታያል። ያኔ ከብርሃን ምንጭ ጋር አንድ የሚያደርገው ብቸኛ ብርሃን በራሱ የእውቀት ብርሃን የራሱን መንገድ ማብራት ይጀምራል ፡፡ ሰው በራሱ የእውቀት ብርሃን ፣ የዓለምን የተለያዩ መብራቶች ማየት ይማራል። ከዚያ አካላዊው የስሜት ሕዋሳት ከእውነተኞቻቸው ይልቅ የተለየ ትርጉም ይኖራቸዋል።

ሁሉንም ዓለማት ከተመለከተ በኋላ ወደ ዓለም ዓለም ለመግባት ፣ ሰው እንደ ንፁህ ብርሃን መቆየት እና አካላዊ አካሉን ማወቅ አለበት ፣ እናም በሥጋዊ አካሉ አማካኝነት ከዚህ በፊት ታይቶ በማያውቅ ሁኔታ ዓለምን ይማራል ፡፡ ከድንቁርና ጨለማ የሰው ልጅ ሁሉንም ነገሮች ወደ እውቀት ብርሃን መጥራት አለበት። እንደ ንፁህ ብርሀን ሰው በሰውነቱ ውስጥ እንደ ብርሃን አምድ ቆሞ ቆሞ ማብራት ይኖርበታል እንዲሁም በአለም በኩል መተርጎም አለበት ፡፡ እሱ ከእውቀት አለም ውስጥ መልዕክት መተው አለበት።

አንድ ሰው በመጀመሪያ በእውነቱ እርሱ ንቃተ ህሊና መሆኑን ሲያውቅ ፣ እርሱ በእውነት እርሱ የገባው ቃል በተለምዶ ጥቅም ላይ ሲውል ብቻ አይደለም ፣ ነገር ግን እርሱ ንቁ ፣ ህያው እና የማይቋረጥ ብርሃን ፣ ከዚያ ወይም በተወሰነ በተከታታይ ጊዜ እሱ እንደ አንድ ንፁህ ብርሃን ፣ በቅጽበት በብርሃን ብልጭታ ውስጥ ፣ ራሱን ከንቃተ ህሊና ጋር ፣ ከዘላለማዊ ፣ ከለውጥ እና ፍጹም ህሊና ጋር የሚገናኝበት አጽናፈ ሰማይ ፣ አማልክት እና አቶሞች በልማት ምክንያት እንደዚያ ሊሆን ይችላል ፣ እነሱ በማንፀባረቅ ወይም እንደ ንቃተ ህሊና ህያው ሆነው ይኖራሉ። ሰው እንደ ንፁህ ብርሀን ሙሉ በሙሉ ከንቃተ ህሊና ጋር መፀነስ ወይም መገናኘት ከቻለ ፣ ለእርሱ ንፁህ ብርሃን በስሜት ህዋሳት ላይ ያሉትን ጥላዎችን በጭራሽ አይሳሳትም ፡፡ እናም እርሱ ከመንገዱ ቢባዝን እርሱ በጭራሽ በጨለማ ውስጥ ሊሆን የማይቻል ነው ፣ ምክንያቱም እርሱ እንደ ብርሃን ብርሃን ስለሆነ እና ከማይጠፋው ፣ ከማይጠፋው ንቃተ-ህሊና ስለሚያንጸባርቅ። እርሱ እርሱ የእውነት ብርሃን መሆኑን ካወቀ እንደዚህ እንደ ሆነ በጭራሽ ሊቆም አይችልም።

(ይቀጥላል.)